زاها حدید
زاها حدید
مشهورترین معماریهای زاها محمد حدید
زاها محمد حدید کیست؟ | مشهورترین معماریهای زاها محمد حدید
ایستگاه آتشنشانی ویترا (۱۹۹۱ تا ۱۹۹۳)
زاها حدید این ایستگاه را برای یکی از اولین مشتریان رسمیاش یعنی رالف فلبام، صاحب شرکت تولید لوازم خانگی ویترا طراحی کرد. طراحی این ساختمان به گونهای بود که خطوط تیز آن در مرکز به هم میرسیدند. استفاده از بتن و شیشه در نمای خارجی، طرحی باشکوه به این ساختمان داده بود. پس از اتمام ساخت ایستگاه، به دلیل تغییرات در قوانین آتشنشانی آلمان، این ساختمان به کاربری اصلی خود نرسید و به نمایشگاه تبدیل شد. طراحی و ساخت این ساختمان، سکوی پرتابی برای زاها حدید بود.
میلانی ست
زاها محمد حدید کیست؟ | مشهورترین معماریهای زاها محمد حدید
سکوی پرش برجیزل (۱۹۹۹ تا ۲۰۰۲)
پروژهی بعدی زاها حدید در کوههای اتریش ساخته شد. این پروژه بازسازی یک سکوی پرش اسکی به همراه کافیشاپ کنار آن بود. این سکو در سال ۱۹۲۶ ساخته شده و در المپیکهای زمستانی ۱۹۶۴ و ۱۹۷۶ مورد استفاده قرار گرفته بود. حدید در انجام این پروژه باید با تفکرات سنتی و همچنین زمان مبارزه میکرد؛ چرا که ساختمان سکو باید در مدت یک سال و پیش از مسابقات بینالمللی به پایان میرسید. در نهایت ساختمان با طرحی ترکیبی از پل و برج در ارتفاع ۴۸ متری به پایان رسید.
سکوی پرش برجیزل (۱۹۹۹ تا ۲۰۰۲)
موزهی هنرهای معاصر سینسیناتی (۱۹۹۷ - ۲۰۰۰)
در پایان دههی ۱۹۹۰، فعالیتهای کاری حدید افزایش پیدا کرده بود. او برای طراحی ساختمان موزهی هنرهای معاصر سینسیناتی وارد رقابت معماری شد. رقابتی که استاد خودش، رم کولهاس نیز در آن حضور داشت. حدید در این رقابت پیروز شد و نام خود را بهعنوان اولین طراح زن موزه در ایالات متحدهی آمریکا ثبت کرد. ساختمان این موزه نسبت به موزههای دیگر متراژ بالایی نداشت؛ اما حدید توانست با طراحیهای خاص خود بار دیگر کارشناسان و منتقدان را به وجد آورد. او در طراحی این پروژه، هنر طراحی داخلی خود را نیز به نمایش گذاشت.
ساختمان مدیریتی بیامو (۲۰۰۱-۲۰۰۵)
ساختمان مدیریتی بیامو (۲۰۰۱-۲۰۰۵)
شرکت بیامو در سال ۲۰۰۲ تصمیم به برگزاری مسابقهای برای طراحی ساختمان مدیریتی گرفت. این ساختمان باید در شهر لایپزیگ آلمان ساخته میشد. زاها حدید در این مسابقه پیروز و بهعنوان طراح انتخاب شد. در این پروژه سه ساختمان از پیش طراحی و ساخته شده بودند که ساختمان جدید بهعنوان ورودی آنها استفاده میشد. حدید از این ساختمان با عنوان «مرکز عصبی» پروژه یاد کرده بود.
زاها حدید در سال ۲۰۰۴ جایزهی معماری پریتزکر را دریافت کرد. این جایزه، باارزشترین و معتبرترین جایزهی معماری در جهان است. نکتهی مهم در این اتفاق این است که حدید تنها با اجرای چهار طراحی به این جایزه رسید و توماس پریتزکر، رئیس هیئت داوران دربارهی او گفت: «اگرچه تعداد پروژههای او کم است؛ اما تحسینهای بسیاری را برانگیخته است و کارهایش نشاندهندهی آیندهی درخشان او هستند.»
پس از کسب این جایزهی معتبر، پروژههای زاها حدید وارد فاز جدیدی شدند. او در خلال سالهای ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۰ پروژههای بزرگ با اعتبار و اهمیت ملی را در کشورهای مختلف طراحی کرد و ساخت.
سالن اپرای گوانگژو (۲۰۰۳ تا ۲۰۱۰)
سالن اپرای گوانگژو (۲۰۰۳ تا ۲۰۱۰)
زاها حدید در سال ۲۰۰۲ در مسابقهی طراحی بینالمللی پیروز شد و اولین پروژهی خود در کشور چین را شروع کرد. ساختمان اپرای شهر گوانگژو در فضای تجاری جدید این شهر و در مساحتی حدود ۷۰ هزار متر مربع تأسیس شد. هزینهی ساخت این بنا حدود ۳۰۰ میلیون دلار گزارش شده است. این ساختمان متشکل از یک سالن اجرا با ۱۸۰۰ صندلی، سالن تئاتر چندمنظوره و راهروی ویژهی ورودی است. یک راهروی باشکوه که رستورانها و فروشگاههای مختلف در اطراف آن هستند، این ساختمان را به دو بخش اصلی تقسیم کرده است. حدید در طراحی این ساختمان، مانند دیگر پروژههای آخرش از طبیعت الهام گرفت. او این پروژه را با عنوان «دو سنگریزه» معرفی کرد. طراحی ساختمانهای پروژه شبیه دو سنگ بزرگ با نماهای صیقلی شیشهای و گرانیتی است. کارشناسان و منتقدان معماری پس از مشاهدهی طرح و پایان یافتن ساخت این پروژه، نظرات بسیار مثبتی نسبت به آن داشتند. از دید آنها، طراحی حدید تمامی معماری آن منطقه را تحت تأثیر قرار داده و نمایی کاملا خیرهکننده به مرکز تجاری شهر گوانگژو داده است.
مرکز ورزشهای آبی المپیک لندن (۲۰۰۵ تا ۲۰۱۱)
مرکز ورزشهای آبی المپیک لندن (۲۰۰۵ تا ۲۰۱۱)
این شاهکار بهیادماندنی زاها حدید، برای المپیک سال ۲۰۱۲ لندن طراحی و ساخته شد. ساخت این استخر عظیم پیش از تمامی ورزشگاههای المپیک شروع شد؛ اما دیرتر از همه به اتمام رسید. دلیل آن نیز طراحی خاص حدید در نماهای خارجی و داخلی و اصرار او به ایجاد تم حرکت و موجهای آبی در آن بود. هزینهی ۲۶۹ میلیون پوندی ساخت این ورزشگاه، سه برابر هزینهی پیشبینیشده بود. سقف ورزشگاه با فولاد، آلومینیوم و چوب تزئین شده و تنها از سه ستون برای نگهداری آن استفاده شده است.
موزهی جامع هنر میشیگان (۲۰۰۷ تا ۲۰۱۲)
موزهی جامع هنر میشیگان (۲۰۰۷ تا ۲۰۱۲)
دومین پروژهی حدید در ایالات متحدهی آمریکا، موزهای برای نمایش هنرهای مدرن بود. این موزه در مساحت ۴۲۷۴ متری ساخته شد. طراحی حدید برای این ساختمان دارای زاویههای تیز است و مواد استفادهشده در نما، فضای اطراف را منعکس میکند. به همین دلیل رنگ نمای بیرونی این ساختمان بسته به آب و هوا و ساعت روز تغییر میکند. حدید در توصیف این طراحی گفته بود که این ساختمان بدون فاش کردن محتویات خود، حالتی زنده و بیدار دارد.
مرکز حیدر علیاف باکو (۲۰۰۷ تا ۲۰۱۳)
مرکز حیدر علیاف باکو (۲۰۰۷ تا ۲۰۱۳)
این مرکز فرهنگی تجاری که در پایتخت کشور آذربایجان ساخته شده، متشکل از سه سالن اجلاس، یک کتابخانه و یک موزه است. مساحت زمین این پروژه ۱۵,۵۱۴ متر مربع است. هیچ خط مستقیمی در این پروژه استفاده نشده و ساختمان آن کاملا شبیه به موج است. به بیان دیگر، طراحی این ساختمان به معنای حقیقی پست مدرن است.
مرکز هنری دانگدامون سئول (۲۰۰۷ تا ۲۰۱۳)
مرکز هنری دانگدامون سئول (۲۰۰۷ تا ۲۰۱۳)
این پروژه در مساحت ۸۶۵۷۴ متر مربع در شهر سئول ساخته شد. معنای نام آن، «دروازهی بزرگ شرق» است که به ساختمانهای سنتی اطراف اشاره دارد. در این مرکز هنری، تعدادی موزه، اتاق کنفرانس و بازارچهی هنری ساخته شده است. طول ساختمان ۲۸۰ متر و تعداد طبقات آن هفت عدد است. سه طبقه از ساختمان در زیر زمین ساخته شده است. نمای خارجی این ساختمان صاف و صیقلی است و بتن، آلومینیوم و سنگ در نمای خارجی آن استفاده شده است. نمای داخلی با کامپوزیت،کاشیهای آکوستیک، فولاد ضد زنگ و سنگ صیقلی ساخته شده است. اهداف اصلی حدید در طراحی این ساختمان، نماهایی از شفافیت، تخلخل و دوام بوده است.
نظرات
ارسال یک نظر